สั่งเป็นภาษาไทยยังไงให้ได้ของที่ใช้ได้ สูตร 4 ส่วนฉบับสั่งไฟล์

ภาค 0 · ชั่วโมงแรก

คำสั่งที่ดีไม่ได้ยาวกว่า แต่มันบอกครบสี่อย่าง

ลองนึกภาพเด็กฝึกงานคนใหม่ที่มาวันแรก เก่งมาก อ่านเร็วมาก พิมพ์เร็วมาก แต่ไม่รู้จักที่ทำงานคุณเลยสักนิด ไม่รู้ว่าลูกค้าชื่ออะไร ไม่รู้ว่ารายงานของที่นี่หน้าตาแบบไหน แล้วคุณเดินไปบอกเขาว่า ช่วยจัดไฟล์ให้หน่อย เขาจัดให้จริง จัดสวยด้วย แต่จัดตามที่เขาเคยเห็นมาจากที่อื่น ไม่ใช่แบบที่ทำงานคุณใช้ พอคุณบอกว่าไม่ใช่แบบนี้ เขาก็ทำใหม่ ผิดอีก ทำใหม่อีก หมดไปสามรอบ ทั้งที่ถ้าบอกครบตั้งแต่แรก รอบเดียวก็จบ ข้อความที่เราพิมพ์สั่ง AI มีชื่อเรียกของมันอยู่ ในวงการเขาเรียกว่า prompt ทั้งเล่มนี้จะเรียกว่าคำสั่งเฉย ๆ เพราะอ่านง่ายกว่า แต่ถ้าคุณไปเจอคำนั้นที่อื่นให้รู้ว่าหมายถึงสิ่งเดียวกัน สิ่งที่ต้องรู้คือคำสั่งที่ใช้ได้จริงกับงานไฟล์ มีโครงตายตัวอยู่สี่ส่วน สี่ส่วนนั้นคือ บริบท งานที่ต้องการ รูปแบบผลลัพธ์ และข้อห้าม สามส่วนแรกมีอยู่ในทุกที่ที่สอนเรื่องนี้ ส่วนที่สี่คือส่วนที่เล่มนี้ให้น้ำหนักมากที่สุด เพราะเครื่องมือตัวนี้แตะไฟล์จริงในเครื่องคุณได้ ข้อห้ามเลยไม่ใช่ของประดับ มันคือรั้ว ก่อนจะดูสูตร ลองพิมพ์แบบที่ไม่มีสูตรดูก่อน เพื่อให้เห็นด้วยตัวเองว่ามันเสียเวลาตรงไหน

ช่วยจัดไฟล์ในโฟลเดอร์นี้ให้หน่อย

พิมพ์แค่บรรทัดเดียวนี้ใส่โฟลเดอร์ซ้อมของคุณจริง ๆ อย่าเพิ่งอ่านต่อ แล้วนับดูว่ากว่าจะได้ของที่เอาไปใช้ได้จริง คุณต้องพิมพ์ตามหลังไปอีกกี่รอบ และในกี่รอบนั้นมีรอบไหนบ้างที่คุณต้องบอกเรื่องที่ตัวเองรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรก

สิ่งที่คุณจะได้กลับมา และเหตุผลที่มันใช้ไม่ได้

• มันเดาแทนคุณทั้งหมดคำว่าจัด แปลได้สิบแบบ แยกตามลูกค้า แยกตามปี แยกตามชนิดไฟล์ มันเลือกมาให้หนึ่งแบบ ทั้งที่คุณไม่ใช่คนเลือก แล้วคุณต้องมานั่งรื้อกลับเอง
• ไม่มีรูปแบบ ก็ตรวจไม่ได้คุณไม่ได้บอกว่าอยากได้หน้าตาแบบไหน พอของออกมาคุณเลยตัดสินไม่ได้ว่าถูกหรือผิด ได้แต่รู้สึกว่าไม่ใช่ แล้วก็บอกกลับไปไม่ได้ว่าให้แก้ตรงไหน
• ไม่มีข้อห้าม เท่ากับอนุญาตทุกอย่างในหน้าต่างแชต คำสั่งกำกวมทำให้ได้คำตอบมั่ว แต่กับเครื่องมือที่แตะไฟล์ได้ คำสั่งกำกวมทำให้ไฟล์จริงขยับ ความต่างอยู่ตรงนี้ทั้งหมด
• แก้ทีหลังแพงกว่าบอกตั้งแต่แรกสามบรรทัดที่คุณขี้เกียจพิมพ์ตอนต้น กลายเป็นการพิมพ์แก้อีกสามรอบตอนท้าย แถมรอบสุดท้ายคุณยังต้องเปิดไฟล์ไล่ตรวจเองอีกว่ามันไปแตะอะไรไว้บ้าง

เติมทีละส่วน วิธีคิดของแต่ละช่อง

1. 1

   บริบท คือสิ่งที่คนมาใหม่ต้องรู้ก่อนเริ่มงาน

   สามบรรทัดพอแล้ว โฟลเดอร์นี้เก็บอะไร คุณทำงานอะไร และใครเอาผลไปใช้ต่อ บรรทัดที่สามสำคัญกว่าที่คิด เพราะรายงานที่ส่งหัวหน้ากับรายงานที่ส่งลูกค้า หน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิด

2. 2

   งานที่ต้องการ ต้องเหลือคำกริยาเดียว

   ประโยคเดียว กริยาเดียว เช่น อ่าน หรือ รวม หรือ เทียบ ถ้าเขียนออกมาแล้วมีคำว่า แล้วก็ อยู่ตรงกลางสองครั้ง แปลว่านั่นคือสามงาน ให้แยกสั่งทีละงาน คุณจะตรวจง่ายขึ้นมาก และจับจุดที่พลาดได้เร็วขึ้นด้วย

3. 3

   รูปแบบผลลัพธ์ คือของที่ทำให้คุณตรวจงานได้

   บอกหน้าตาให้ชัดถึงขั้นที่คุณวาดในหัวออก ตารางกี่ช่อง ชื่อช่องว่าอะไร ยาวเท่าไร และที่ขาดไม่ได้ในเล่มนี้คือบอกว่าให้เขียนลงไฟล์ชื่ออะไร ไม่งั้นมันจะตอบค้างอยู่ในหน้าจอเฉย ๆ แล้วคุณก็กลับไปเสียเวลาก๊อปไปวางเหมือนเดิม

4. 4

   ข้อห้าม ต้องมีสามข้อนี้ติดไปทุกครั้ง

   หนึ่ง ห้ามแตะไฟล์เดิม ให้เขียนลงไฟล์ใหม่ สอง ข้อไหนไม่มีที่มาจากไฟล์จริงห้ามเขียน สาม ไม่แน่ใจให้ถามก่อน อย่าเดา สามข้อนี้ก๊อปติดไปได้ทุกคำสั่งโดยไม่ต้องคิดใหม่ ส่วนข้อที่สี่ค่อยเขียนเฉพาะงานนั้น

ทำสองแบบ ได้ผลคนละแบบ

แบบฝึกหัดก่อนไปบทถัดไป

• ทำเอาเทมเพลตเปล่าไปเติมกับงานจริงที่ค้างอยู่ในโฟลเดอร์สำเนาของคุณหนึ่งงาน แล้วสั่งจริง หลังได้ผลกลับมา ให้ลบส่วนบริบทออกแล้วสั่งซ้ำอีกครั้งด้วยคำสั่งที่เหลือ เทียบสองคำตอบดูว่าต่างกันแค่ไหน
• จดจดข้อห้ามสามข้อประจำลงในโน้ตมือถือแยกไว้อีกที่หนึ่ง ห้ามแตะไฟล์เดิม ข้อไหนไม่มีที่มาห้ามเขียน ไม่แน่ใจให้ถามก่อน สามบรรทัดนี้คือของที่คุณจะใช้บ่อยที่สุดในทั้งเล่ม
• สังเกตสังเกตว่าตอนคำสั่งมีรูปแบบผลลัพธ์เขียนไว้ชัด คุณตรวจงานเสร็จเร็วกว่ามาก เพราะคุณแค่ไล่เทียบทีละข้อว่าครบไหม ไม่ต้องนั่งคิดว่าตกลงตัวเองอยากได้อะไร