เสาหินที่ไม่มีใครแกะ

ก่อนจะเป็นหิน มันเคยเป็นลาวาที่ไหลนิ่งอยู่

ของร้อนที่เย็นลงจะหดตัว และผิวที่หดคือผิวที่ถูกดึง

รอยแตกไม่ได้เกิดมั่ว มันเลือกทางที่ใช้แรงน้อยที่สุด

ปลายทางของการจัดตัวเองคือหกเหลี่ยม

รอยแตกไม่ได้เกิดพร้อมกันทั้งก้อน มันเดินลงล่างทีละก้าว

ปล้องขวางบนเสา คือบันทึกของแต่ละก้าว

เสาชี้ตั้งฉากกับด้านที่ความเย็นเข้ามา

เย็นช้าได้เสาใหญ่ เย็นเร็วได้เสาเล็ก

ทะเลกัดฐาน เสาจึงล้มทีละต้นจนกลายเป็นทางเดิน

รูปทรงที่ดูเหมือนถูกออกแบบ มาจากของที่แค่เย็นลง