เห็นภาพการเปลี่ยนแปลง
ของที่ทุกคนเห็น แต่ไม่มีใครไปถึง
รุ้งมาตอนไหนกันแน่
- 1
ฝนต้องเพิ่งผ่านไป
อากาศข้างหน้าเรายังเต็มไปด้วยหยดน้ำที่ลอยอยู่
- 2
แดดต้องอยู่ข้างหลังเรา
ลองนึกย้อนดู ทุกครั้งที่เห็นรุ้งเป็นแบบนี้เสมอ
- 3
เราหันหน้าเข้าหาม่านฝน
แสงจึงข้ามหัวเราไปชนหยดน้ำที่อยู่ตรงหน้า
ทีนี้ลองย่อตัวเองให้เล็กเท่าหยดน้ำหนึ่งหยด แล้วตามแสงเข้าไปข้างใน
ข้างในหยดน้ำหนึ่งหยด
- 1
แสงเข้าไปแล้วงอ
พอวิ่งจากอากาศเข้าสู่น้ำ ทางเดินของมันหักมุมทันที
- 2
ชนผนังด้านหลังแล้วสะท้อนกลับ
ไม่ได้ทะลุออกไป แต่เด้งกลับมาทางเดิม
- 3
ออกมาแล้วงออีกครั้ง
ตอนออกจากน้ำสู่อากาศ มันหักมุมอีกหน
และแต่ละสีในแสงนั้นงอไม่เท่ากัน สีที่ซ้อนกันมาจึงถูกคลี่ออกจากกัน
จุดที่ทุกคนเข้าใจสลับกัน
- เรามักคิดว่าหยดน้ำหนึ่งหยดส่งสีมาให้เราครบทั้งแถบ
- แต่แสงออกจากหยดน้ำที่มุมเดิมเสมอ แต่ละสีก็มีมุมของตัวเองตายตัว
- หยดที่ส่งสีแดงมาเข้าตาเรา จึงเป็นคนละหยดกับหยดที่ส่งสีม่วง
หยดที่อยู่ในมุมเดียวกันทั้งหมด เรียงตัวเป็นวงกลมรอบเงาหัวของเราเสมอ
เดินไปหาปลายของมัน มุมก็เลื่อนตามเราไปด้วย รุ้งจึงถอยเท่ากับที่เราเดิน
และเพราะจุดกลางของวงคือตาของเราเอง คนที่ยืนข้าง ๆ จึงเห็นรุ้งคนละอันกับเรา
บางครั้งจะมีรุ้งจาง ๆ อีกวงอยู่ข้างนอก และสีของมันกลับด้านกับวงใน
รุ้งไม่ได้อยู่ที่ฝน ไม่ได้อยู่ที่ฟ้า — มันอยู่ตรงมุมระหว่างเรากับหยดน้ำ
