อีซี่ตามหาแสง

แล้วเย็นวันหนึ่ง แสงดวงสุดท้ายก็ลับหายไปหลังเนิน รอบตัวอีซี่ค่อย ๆ มืดลง จนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายเท้าของตัวเอง

“แสงหายไปไหนนะ” อีซี่ถามความมืดเบา ๆ แล้วหุ่นน้อยก็ตัดสินใจ — ถ้าแสงไม่กลับมา อีซี่จะออกไปตามหาเอง

อีซี่เดินไป เดินไป ผ่านทุ่งหญ้าและแนวไม้ปลายทาง ยิ่งเดินฟ้าก็ยิ่งมืด แต่หุ่นน้อยไม่ยอมหยุด

ในป่าลึก ความมืดหนาขึ้นทุกก้าว อีซี่หยุดเดิน… หุ่นน้อยกลัวความมืดขึ้นมาจริง ๆ

แล้วตรงนั้นเอง จุดแสงเล็ก ๆ ดวงหนึ่งก็วับขึ้นกลางความมืด — หิ่งห้อยตัวน้อยกะพริบแสงทักทาย

หิ่งห้อยบินวนรอบตัวอีซี่ แล้วลอยนำไปข้างหน้า เหมือนจะบอกว่า “ตามมาสิ”

พอพ้นแนวป่า ตรงหน้าคือเนินเขาเปิดโล่ง อีซี่เงยหน้าขึ้นมอง — ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว

อีซี่เข้าใจแล้ว — แสงไม่ได้หายไปไหนเลย มันแค่ย้ายที่ กลางคืนไม่ได้เอาแสงไปจากโลก มันแค่เปิดเวทีให้แสงดวงเล็ก ๆ ได้ส่องบ้าง

แล้วหิ่งห้อยก็บินวนลงมา หยุดตรงหน้าอกของอีซี่ — ไฟดวงน้อยตรงอกหุ่นสว่างวาบขึ้น อีซี่มีแสงอยู่กับตัวมาตลอด เพียงแต่ยังไม่เคยสังเกตเห็น

คืนนั้นอีซี่นั่งดูดาวกับเพื่อนใหม่ จนหลับไปใต้แสงดาวเต็มฟ้า