ส่งอัลบั้มให้ลูกค้าเลือกรูปเอง ระดับหน้าเลือกรูปของ Pixieset

ผ่าให้ดูทีละท่อน

prompt ตัวนี้ไม่ได้ยาวเพราะอยากยาว — ทุกท่อนมีหน้าที่ ตัดออกท่อนไหนก็พังคนละแบบ

1. 1

   ของที่ใช้เทียบต้องจับต้องได้

   “Hold it to Pixieset, the site photographers hand their clients—open it and see how a gallery reads on a phone and how picks come back”

   ของที่ใช้เทียบต้องเป็นของประเภทเดียวกัน คือเว็บที่ช่างส่งอัลบั้มให้ลูกค้าเลือกรูป ไม่ใช่แอปเก็บรูปทั่วไป และเปิดดูของจริงได้ฟรี จึงสั่งให้เปิดมาวางคู่กันไปเลย ที่สำคัญกว่านั้นคือประโยคถัดไปที่ระบุว่าเทียบด้านไหน คือคนที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลือกจบในรอบเดียวไหม ของที่เลือกไว้หายไหม และช่างได้ชื่อไฟล์จริงหรือได้เลขลำดับ สามด้านนี้จงใจเลี่ยงการวัดว่าใครโหลดรูปไวกว่าหรือใครธีมสวยกว่า เพราะเว็บที่เพิ่งสร้างไม่มีวันชนะของที่ทำมาเป็นสิบปี พอไม่มีวันชนะ ตัวตรวจก็ไม่มีวันปล่อยผ่าน แล้วมันจะวนแก้ไปเรื่อย ๆ จนต้องเข้าไปกดหยุดเอง

   ถ้าไม่มีของจริงให้เทียบ agent จะตัดสินเองว่า “ดีแล้ว” ตั้งแต่รอบแรก

2. 2

   ให้ agent แตกงานเอง

   “Break this into the smallest pieces that can be improved and judged on their own—you decide what the pieces are, not me”

   ห้ามสั่งว่าต้องมีหน้าอัลบั้ม หน้าเลือกรูป หน้าส่งออก กี่หน้า เพราะโจทย์บังคับแค่ปลายทางว่าช่างต้องได้รายการชื่อไฟล์ที่ลูกค้าเลือก งานนี้มีชิ้นที่คนสั่งนึกไม่ถึงอยู่หลายชิ้น เช่นการจำว่าเลือกถึงใบไหนตอนเน็ตหลุดกลางทาง การเลื่อนรูปหลายร้อยใบให้ไม่กระตุก และการทำให้ลิงก์เดียวใช้ได้ทั้งบนมือถือลูกค้าและจอคอมของช่าง

   บอกเป้า ไม่บอกวิธี — พอสั่งสถาปัตยกรรมเอง เราก็ได้แค่เท่าที่เรานึกออก

3. 3

   กระจาย sub-agent

   “Fan out sub-agents so each piece is worked on individually instead of one agent doing everything in sequence”

   การรับรูปเข้า การเลื่อนดูรูป การจำสิ่งที่เลือก การส่งกลับหาช่าง และการสรุปเป็นรายการชื่อไฟล์ แยกกันปรับแยกกันวัดได้หมด และพังคนละแบบกันด้วย ตัวที่เลื่อนไม่ลื่นไม่ได้ทำให้ของที่เลือกหาย ส่วนตัวที่จำผิดทำให้ทั้งงานเสียโดยที่หน้าจอยังดูปกติ

   ชิ้นเล็กที่แยกตัดสินได้ ทำขนานกันได้ และพังทีละชิ้นโดยไม่ลากตัวอื่นลง

4. 4

   critic แยกตัว

   “thumb through a full six hundred photo gallery, pick a hundred, close the tab, come back and finish—never the builder's summary”

   ของจริงของงานนี้คือนิ้วโป้งบนจอมือถือกับรูปหกร้อยใบ ไม่ใช่รูปสิบใบบนจอคอม ถ้าตัวตรวจทดสอบด้วยของน้อย ๆ บนจอกว้าง มันจะให้ผ่านทั้งที่เอาไปใช้จริงไม่ได้ และท่อนที่สั่งให้ปิดแท็บแล้วกลับมาทำต่อคือด่านที่จับความเสียหายที่แพงที่สุดของงานนี้ คือลูกค้าเลือกไปครึ่งทางแล้วของหาย

   คนสร้างตรวจงานตัวเองแล้วให้ผ่านเสมอ — critic ต้อง context ใหม่และดูของจริง

5. 5

   วนจนชนะ ไม่กำหนดรอบ

   “which one gets finished without anyone explaining it, and whether either lost a pick on the way”

   เกณฑ์เทียบมีสองอย่างพร้อมกัน คือคนที่ไม่มีใครสอนเลือกจบได้ไหม กับระหว่างทางมีของที่เลือกหายไปหรือเปล่า ถ้าวัดแค่ความเร็ว ของที่กดเลือกรัว ๆ โดยไม่จำอะไรเลยจะชนะเสมอ และถ้าถามว่าอันไหนดูดีกว่า ตอบยังไงก็ไม่ผิด ตัวตรวจก็จะปล่อยผ่านทุกรอบ

   กำหนดจำนวนรอบเมื่อไหร่ ก็ได้ของเท่าที่รอบนั้นพอดี ไม่ใช่เท่าที่ดีพอ

6. 6

   เห็นความคืบหน้า + สั่งรันจริง

   “a photo nobody picked is never deleted, moved, or made smaller—the originals stay as they came in”

   ข้อจำกัดที่โจทย์บังคับอยู่ในย่อหน้านี้ทั้งชุด คือทุกตัวอักษรบนจอเป็นไทย ลูกค้าอยู่บนมือถือ ช่างอยู่หน้าคอม อัลบั้มเปิดได้เฉพาะคนที่มีลิงก์ และรูปที่ใช้ทดสอบต้องสมมติขึ้นมาเองทั้งชุด จุดที่ต้องเขียนลงไปตรง ๆ คือห้ามแตะไฟล์ต้นฉบับ เพราะทางที่ระบบชอบเลือกเองคือเก็บกวาดรูปที่ไม่มีใครเลือกทิ้งเพื่อประหยัดที่ ซึ่งแปลว่าไฟล์ของลูกค้าหายไปโดยไม่มีใครสั่ง

   เห็นงานงอกระหว่างทาง กับบรรทัดสุดท้ายที่บอกให้รันแบบ agent จริง ไม่ใช่แชทธรรมดา