เว็บแอป

คู่มือในห้องที่แขกสแกนอ่านเป็นภาษาตัวเอง ระดับ guidebook ของ Airbnb

ที่พักเล็กตอบคำถามเดิมทุกวัน ไวไฟรหัสอะไร อาหารเช้ากี่โมง เรียกรถยังไง โจทย์นี้คือหน้าเดียวที่แขกสแกนจากในห้องแล้วได้คำตอบเป็นภาษาของตัวเอง ส่วนเจ้าของแก้ข้อมูลที่เดียวแล้วทุกห้องเปลี่ยนตาม

อยากสร้างอะไร

หน้าเว็บที่แขกสแกนคิวอาร์โค้ดในห้องของที่พักเล็ก แล้วได้รหัสไวไฟ เวลาอาหารเช้า วิธีเรียกรถ และร้านที่น่ากินแถวนั้น เป็นภาษาของตัวเอง โดยเจ้าของแก้ข้อมูลที่เดียวแล้วทุกห้องเปลี่ยนตาม ไม่ต้องพิมพ์ป้ายใหม่

ของที่ใช้เทียบ

guidebook ที่เจ้าของที่พักบน Airbnb ทำไว้ให้แขก เปิดดูของจริงได้ฟรี วัดกันที่คนที่เพิ่งเดินทางมาถึงเปิดครั้งแรกแล้วได้คำตอบใน 10 วินาที ไม่ใช่วัดว่าใครมีข้อมูลเยอะกว่า

Gauntlet Loop Prompt

ก๊อปทั้งก้อนไปวางใน Claude Code หรือ Codex แล้วปล่อยให้มันวน

1,803 ตัวอักษร

Break this into the smallest pieces that can be improved and judged on their own—you decide what the pieces are, not me. Fan out sub-agents so each piece is worked on individually instead of one agent doing everything in sequence.

Have a separate sub-agent with fresh context open the running page as a tired traveller would, ask it the four things a guest asks first, and time each one—never the builder's summary—and be a genuinely harsh critic. Compare ours against a real guidebook blind and ask which one answers the wifi question without scrolling. When ours loses, name the single biggest gap and send the builder back in. No fixed number of rounds. Between waves, one fresh agent arrives and spends an evening with it, then smooths it into one piece.

Keep a live progress page updated as you work. Some things are fixed: the owner edits in Thai; the guest side reads as native Thai, English and Chinese rather than a translation; the guest has usually not joined the wifi yet when they open this, since the password lives here, so the page stays small and needs no app; the owner changes a password or breakfast time in one place and every room's code still works; and it ships with invented Thai data so nothing is judged on empty screens. Never invent a shop, price or phone number nearby. /loop until it's utterly perfect. Fan out sub-agents and ultracode.

แก้ในกล่องนี้ได้ก่อนคัดลอก เช่น เปลี่ยนไปเทียบกับของที่คุณอยากได้ — ที่แก้จะไม่ถูกบันทึกกลับ

วางครั้งเดียวก็ได้ของ — ขอแค่เป็น agent ที่กระจาย sub-agent และเปิดดูผลที่รันจริงได้ (แชทธรรมดาไม่เวิร์ก)

คาดหวังผลแบบไหน

หน้าเดียวที่เจ้าของพิมพ์คิวอาร์โค้ดไปติดในห้องได้เลย แขกสแกนแล้วเจอรหัสไวไฟตั้งแต่บรรทัดแรก กดคัดลอกได้ทีเดียว เลื่อนลงเจอเวลาอาหารเช้า วิธีเรียกรถ และร้านแถวนั้น เป็นภาษาของเครื่องเขาเอง ส่วนเจ้าของแก้ข้อมูลที่เดียวแล้วทุกห้องเปลี่ยนตามโดยไม่ต้องพิมพ์ป้ายใหม่

เสร็จแล้วต้องมีอะไรบ้าง

เปิดของที่ได้แล้วไล่ติ๊กทีละข้อ ทุกข้อดูจากของที่รันอยู่ได้เลย ไม่ต้องเปิดโค้ดอ่าน

ติ๊กแล้ว 0 จาก 14 ข้อ

ข้อไหนไม่ผ่าน สั่งเพิ่มทีละข้อ

วางต่อในหน้าต่างเดิมที่รัน prompt ไว้ แล้วเปลี่ยนขีดสองอันเป็นเลขข้อที่ขาด

176 ตัวอักษร

แก้ในกล่องนี้ได้ก่อนคัดลอก — ที่แก้จะไม่ถูกบันทึกกลับ

ผ่าให้ดูทีละท่อน

prompt ตัวนี้ไม่ได้ยาวเพราะอยากยาว — ทุกท่อนมีหน้าที่ ตัดออกท่อนไหนก็พังคนละแบบ

I want you to build a page a guest scans in a small Thai guesthouse room and gets the wifi password, breakfast time, how to get a ride, and what is worth eating nearby, in their own language. Hold it to an Airbnb guidebook, the page hosts hand guests—open one and watch how far you scroll before anything useful appears¹. Beat it on one thing: whether someone who arrived an hour ago gets the answer in ten seconds without searching. Break this into the smallest pieces that can be improved and judged on their own—you decide what the pieces are, not me². Fan out sub-agents so each piece is worked on individually instead of one agent doing everything in sequence³. Have a separate sub-agent with fresh context open the running page as a tired traveller would, ask it the four things a guest asks first, and time each one—never the builder's summary⁴—and be a genuinely harsh critic. Compare ours against a real guidebook blind and ask which one answers the wifi question without scrolling⁵. When ours loses, name the single biggest gap and send the builder back in. No fixed number of rounds. Between waves, one fresh agent arrives and spends an evening with it, then smooths it into one piece. Keep a live progress page updated as you work. Some things are fixed: the owner edits in Thai; the guest side reads as native Thai, English and Chinese rather than a translation; the guest has usually not joined the wifi yet when they open this, since the password lives here, so the page stays small and needs no app⁶; the owner changes a password or breakfast time in one place and every room's code still works; and it ships with invented Thai data so nothing is judged on empty screens. Never invent a shop, price or phone number nearby. /loop until it's utterly perfect. Fan out sub-agents and ultracode.

1
ของที่ใช้เทียบต้องจับต้องได้
“Hold it to an Airbnb guidebook, the page hosts hand guests—open one and watch how far you scroll before anything useful appears”
ของที่ใช้เทียบต้องเป็นของประเภทเดียวกัน คือหน้าที่เจ้าของที่พักทำไว้ให้แขกของตัวเอง ไม่ใช่แผนที่หรือเว็บรีวิวร้านทั้งเมือง และเปิดดูของจริงได้ฟรี ที่สำคัญกว่านั้นคือประโยคถัดไปที่ระบุว่าเทียบด้านไหน คือกว่าจะเจอของที่ใช้ได้ต้องเลื่อนไปไกลแค่ไหน ถ้าไปวัดว่าใครมีข้อมูลร้านเยอะกว่า หน้าของที่พักเดียวไม่มีวันชนะแผนที่ทั้งเมือง แล้วตัวตรวจก็ไม่มีวันปล่อยผ่าน
ถ้าไม่มีของจริงให้เทียบ agent จะตัดสินเองว่า “ดีแล้ว” ตั้งแต่รอบแรก
2
ให้ agent แตกงานเอง
“Break this into the smallest pieces that can be improved and judged on their own—you decide what the pieces are, not me”
ห้ามสั่งว่าต้องมีกี่หัวข้อ เรียงยังไง หรือมีหน้าอะไรบ้าง เพราะโจทย์บังคับแค่ปลายทางว่าแขกต้องได้คำตอบใน 10 วินาที ชิ้นที่คนสั่งนึกไม่ถึงมีหลายชิ้น เช่นการเดาภาษาของเครื่องแขกโดยไม่ต้องให้เขาเลือกเอง การทำให้กดคัดลอกรหัสไวไฟได้ในทีเดียว และการทำให้หน้าเบาพอเปิดบนเน็ตมือถือของคนที่เพิ่งมาถึง
บอกเป้า ไม่บอกวิธี — พอสั่งสถาปัตยกรรมเอง เราก็ได้แค่เท่าที่เรานึกออก
3
กระจาย sub-agent
“Fan out sub-agents so each piece is worked on individually instead of one agent doing everything in sequence”
ตัวที่ตอบเรื่องไวไฟ ตัวที่บอกเวลาอาหารเช้า ตัวที่ช่วยเรียกรถ ตัวที่แนะนำร้าน และหน้าฝั่งเจ้าของที่เอาไว้แก้ข้อมูล แยกกันปรับแยกกันวัดได้หมด และพังคนละแบบ ตัวที่แนะนำร้านผิดแค่ทำให้แขกเสียเวลา ส่วนตัวที่โชว์รหัสไวไฟผิดทำให้ทั้งหน้าไร้ประโยชน์ทันที เพราะเขาเปิดหน้านี้มาเพื่อสิ่งนั้น
ชิ้นเล็กที่แยกตัดสินได้ ทำขนานกันได้ และพังทีละชิ้นโดยไม่ลากตัวอื่นลง
4
critic แยกตัว
“ask it the four things a guest asks first, and time each one—never the builder's summary”
ของจริงของงานนี้คือคนที่เหนื่อยจากการเดินทาง ถือกระเป๋าอยู่ และอยากได้คำตอบเดียว ถ้าตัวตรวจอ่านแต่รายงานของตัวสร้าง มันจะไม่มีวันเห็นว่ารหัสไวไฟอยู่ล่างสุดของหน้า และการสั่งให้จับเวลาทีละข้อคือสิ่งที่ทำให้คำว่าใช้ง่ายกลายเป็นตัวเลขที่เถียงกันได้
คนสร้างตรวจงานตัวเองแล้วให้ผ่านเสมอ — critic ต้อง context ใหม่และดูของจริง
5
วนจนชนะ ไม่กำหนดรอบ
“which one answers the wifi question without scrolling”
เกณฑ์เทียบต้องเป็นคำถามที่ตอบได้จริงจากภาพสองภาพ ถ้าถามว่าหน้าไหนสวยกว่า ตอบยังไงก็ไม่ผิด แต่คำถามว่าเห็นรหัสไวไฟโดยไม่ต้องเลื่อนไหม มีคำตอบเดียว และมันคือคำถามแรกที่แขกทุกคนถามจริง ๆ
กำหนดจำนวนรอบเมื่อไหร่ ก็ได้ของเท่าที่รอบนั้นพอดี ไม่ใช่เท่าที่ดีพอ
6
เห็นความคืบหน้า + สั่งรันจริง
“the guest has usually not joined the wifi yet when they open this, since the password lives here, so the page stays small and needs no app”
ข้อจำกัดที่โจทย์บังคับอยู่ในย่อหน้านี้ทั้งชุด คือเจ้าของแก้เป็นไทย แขกอ่านได้สามภาษาแบบเจ้าของภาษา แก้ที่เดียวแล้วทุกห้องเปลี่ยนตาม และห้ามแต่งชื่อร้าน ราคา หรือเบอร์โทรขึ้นมาเอง ส่วนจุดที่มองข้ามง่ายที่สุดคือแขกยังไม่ได้ต่อไวไฟตอนเปิดหน้านี้ครั้งแรก เพราะรหัสอยู่ในหน้านี้เอง ถ้าหน้าหนักหรือบังคับให้โหลดแอป มันจะพังตรงจุดที่ต้องใช้พอดี
เห็นงานงอกระหว่างทาง กับบรรทัดสุดท้ายที่บอกให้รันแบบ agent จริง ไม่ใช่แชทธรรมดา

ที่คนพลาดกันจริง

วัดกันที่จำนวนร้านหรือที่เที่ยวในระบบ หน้าของที่พักเดียวไม่มีวันชนะแผนที่ทั้งเมืองในด้านนั้น พอไม่มีวันชนะ ตัวตรวจก็ไม่มีวันปล่อยผ่าน แล้ววนแก้ไม่จบ ทางที่ถูกคือย้ายไปวัดที่แขกได้คำตอบเร็วแค่ไหน
ลืมว่าแขกยังไม่ได้ต่อไวไฟตอนเปิดหน้านี้ครั้งแรก เพราะรหัสอยู่ในหน้านี้เอง หน้าที่หนักหรือบังคับให้โหลดแอปจะพังตรงจุดที่ต้องใช้พอดี
เอารหัสไวไฟไปไว้ล่างสุดเพราะอยากให้ข้างบนดูสวย คำถามแรกที่แขกทุกคนถามคือเรื่องนี้ ถ้าต้องเลื่อนหา แปลว่าหน้านี้ตอบคำถามที่คนไม่ได้ถามก่อน
ให้ AI แต่งชื่อร้านหรือราคาแถวที่พักขึ้นมาเอง แขกเดินไปตามแล้วไม่เจอร้านนั้น คือความเสียหายที่แรงกว่าการไม่มีข้อมูลเลย
ทำภาษาอื่นด้วยการยัดคำแปลทีหลัง ความยาวคำคนละแบบ หน้าที่เคยจัดวางสวยจะแตกทันทีที่สลับภาษา ต้องคิดเผื่อสามภาษาตั้งแต่ตอนวางหน้า
ใช้ลิงก์ที่ผูกกับข้อมูลชุดเดิม พอเจ้าของแก้รหัสไวไฟ คิวอาร์โค้ดที่ติดไว้ทุกห้องจะพาไปหน้าเก่า แล้วต้องพิมพ์ใหม่ทั้งที่พัก

อยากได้ของตัวเองบ้าง

เปลี่ยนโจทย์กับของที่ใช้เทียบให้เป็นของคุณ แล้วให้ระบบร่าง prompt ให้ทั้งก้อน

ไปหน้าสร้าง prompt

ของที่ dev แนะนำ

เป็นลิงก์ affiliate — ถ้าคุณช้อปผ่านลิงก์นี้ dev ได้ค่าคอมเล็กน้อย โดยราคาคุณเท่าเดิม 🙏

Hollyland Lark A1 ไมโครโฟนไร้สาย

ไมค์ไร้สายหนีบปกเสื้อ เดินสอนได้ไม่ต้องนั่งติดโต๊ะ เสียงคงที่กว่าไมค์ในโน้ตบุ๊กคนละเรื่อง

1,690 บาทดูบน Shopee

AULA F75 Mechanical Keyboard (75%)

วันหนึ่งพิมพ์ prompt กับรีวิวโค้ดเป็นหมื่นตัวอักษร คีย์บอร์ดเมคานิคอลช่วยเรื่องความล้ามือจริง เลย์ 75% ประหยัดโต๊ะด้วย

2,114 บาทดูบน Shopee

Logitech Lift Vertical Ergonomic Wireless Mouse (เมาส์ไร้สายเสียงเงียบเชื่อมต่อบลูทูธ ใช้ได้ทั้ง MAC และ Window)

จัดโต๊ะให้ทำงานกับ AI ได้นานขึ้น ไม่ปวดคอปวดหลัง

2,064 บาทดูบน Shopee

คู่มือในห้องที่แขกสแกนอ่านเป็นภาษาตัวเอง ระดับ guidebook ของ Airbnb

คาดหวังผลแบบไหน

เสร็จแล้วต้องมีอะไรบ้าง

ติ๊กแล้ว 0 จาก 14 ข้อ

ข้อไหนไม่ผ่าน สั่งเพิ่มทีละข้อ

176 ตัวอักษร

แก้ในกล่องนี้ได้ก่อนคัดลอก — ที่แก้จะไม่ถูกบันทึกกลับ

ผ่าให้ดูทีละท่อน

ของที่ใช้เทียบต้องจับต้องได้

“Hold it to an Airbnb guidebook, the page hosts hand guests—open one and watch how far you scroll before anything useful appears”

ของที่ใช้เทียบต้องเป็นของประเภทเดียวกัน คือหน้าที่เจ้าของที่พักทำไว้ให้แขกของตัวเอง ไม่ใช่แผนที่หรือเว็บรีวิวร้านทั้งเมือง และเปิดดูของจริงได้ฟรี ที่สำคัญกว่านั้นคือประโยคถัดไปที่ระบุว่าเทียบด้านไหน คือกว่าจะเจอของที่ใช้ได้ต้องเลื่อนไปไกลแค่ไหน ถ้าไปวัดว่าใครมีข้อมูลร้านเยอะกว่า หน้าของที่พักเดียวไม่มีวันชนะแผนที่ทั้งเมือง แล้วตัวตรวจก็ไม่มีวันปล่อยผ่าน

ถ้าไม่มีของจริงให้เทียบ agent จะตัดสินเองว่า “ดีแล้ว” ตั้งแต่รอบแรก

ให้ agent แตกงานเอง

“Break this into the smallest pieces that can be improved and judged on their own—you decide what the pieces are, not me”

ห้ามสั่งว่าต้องมีกี่หัวข้อ เรียงยังไง หรือมีหน้าอะไรบ้าง เพราะโจทย์บังคับแค่ปลายทางว่าแขกต้องได้คำตอบใน 10 วินาที ชิ้นที่คนสั่งนึกไม่ถึงมีหลายชิ้น เช่นการเดาภาษาของเครื่องแขกโดยไม่ต้องให้เขาเลือกเอง การทำให้กดคัดลอกรหัสไวไฟได้ในทีเดียว และการทำให้หน้าเบาพอเปิดบนเน็ตมือถือของคนที่เพิ่งมาถึง

บอกเป้า ไม่บอกวิธี — พอสั่งสถาปัตยกรรมเอง เราก็ได้แค่เท่าที่เรานึกออก

กระจาย sub-agent

“Fan out sub-agents so each piece is worked on individually instead of one agent doing everything in sequence”

ตัวที่ตอบเรื่องไวไฟ ตัวที่บอกเวลาอาหารเช้า ตัวที่ช่วยเรียกรถ ตัวที่แนะนำร้าน และหน้าฝั่งเจ้าของที่เอาไว้แก้ข้อมูล แยกกันปรับแยกกันวัดได้หมด และพังคนละแบบ ตัวที่แนะนำร้านผิดแค่ทำให้แขกเสียเวลา ส่วนตัวที่โชว์รหัสไวไฟผิดทำให้ทั้งหน้าไร้ประโยชน์ทันที เพราะเขาเปิดหน้านี้มาเพื่อสิ่งนั้น

ชิ้นเล็กที่แยกตัดสินได้ ทำขนานกันได้ และพังทีละชิ้นโดยไม่ลากตัวอื่นลง

critic แยกตัว

“ask it the four things a guest asks first, and time each one—never the builder's summary”

ของจริงของงานนี้คือคนที่เหนื่อยจากการเดินทาง ถือกระเป๋าอยู่ และอยากได้คำตอบเดียว ถ้าตัวตรวจอ่านแต่รายงานของตัวสร้าง มันจะไม่มีวันเห็นว่ารหัสไวไฟอยู่ล่างสุดของหน้า และการสั่งให้จับเวลาทีละข้อคือสิ่งที่ทำให้คำว่าใช้ง่ายกลายเป็นตัวเลขที่เถียงกันได้

คนสร้างตรวจงานตัวเองแล้วให้ผ่านเสมอ — critic ต้อง context ใหม่และดูของจริง

วนจนชนะ ไม่กำหนดรอบ

“which one answers the wifi question without scrolling”

เกณฑ์เทียบต้องเป็นคำถามที่ตอบได้จริงจากภาพสองภาพ ถ้าถามว่าหน้าไหนสวยกว่า ตอบยังไงก็ไม่ผิด แต่คำถามว่าเห็นรหัสไวไฟโดยไม่ต้องเลื่อนไหม มีคำตอบเดียว และมันคือคำถามแรกที่แขกทุกคนถามจริง ๆ

กำหนดจำนวนรอบเมื่อไหร่ ก็ได้ของเท่าที่รอบนั้นพอดี ไม่ใช่เท่าที่ดีพอ

เห็นความคืบหน้า + สั่งรันจริง

“the guest has usually not joined the wifi yet when they open this, since the password lives here, so the page stays small and needs no app”

ข้อจำกัดที่โจทย์บังคับอยู่ในย่อหน้านี้ทั้งชุด คือเจ้าของแก้เป็นไทย แขกอ่านได้สามภาษาแบบเจ้าของภาษา แก้ที่เดียวแล้วทุกห้องเปลี่ยนตาม และห้ามแต่งชื่อร้าน ราคา หรือเบอร์โทรขึ้นมาเอง ส่วนจุดที่มองข้ามง่ายที่สุดคือแขกยังไม่ได้ต่อไวไฟตอนเปิดหน้านี้ครั้งแรก เพราะรหัสอยู่ในหน้านี้เอง ถ้าหน้าหนักหรือบังคับให้โหลดแอป มันจะพังตรงจุดที่ต้องใช้พอดี

เห็นงานงอกระหว่างทาง กับบรรทัดสุดท้ายที่บอกให้รันแบบ agent จริง ไม่ใช่แชทธรรมดา

ที่คนพลาดกันจริง

วัดกันที่จำนวนร้านหรือที่เที่ยวในระบบ หน้าของที่พักเดียวไม่มีวันชนะแผนที่ทั้งเมืองในด้านนั้น พอไม่มีวันชนะ ตัวตรวจก็ไม่มีวันปล่อยผ่าน แล้ววนแก้ไม่จบ ทางที่ถูกคือย้ายไปวัดที่แขกได้คำตอบเร็วแค่ไหน

ลืมว่าแขกยังไม่ได้ต่อไวไฟตอนเปิดหน้านี้ครั้งแรก เพราะรหัสอยู่ในหน้านี้เอง หน้าที่หนักหรือบังคับให้โหลดแอปจะพังตรงจุดที่ต้องใช้พอดี

เอารหัสไวไฟไปไว้ล่างสุดเพราะอยากให้ข้างบนดูสวย คำถามแรกที่แขกทุกคนถามคือเรื่องนี้ ถ้าต้องเลื่อนหา แปลว่าหน้านี้ตอบคำถามที่คนไม่ได้ถามก่อน

ให้ AI แต่งชื่อร้านหรือราคาแถวที่พักขึ้นมาเอง แขกเดินไปตามแล้วไม่เจอร้านนั้น คือความเสียหายที่แรงกว่าการไม่มีข้อมูลเลย

ทำภาษาอื่นด้วยการยัดคำแปลทีหลัง ความยาวคำคนละแบบ หน้าที่เคยจัดวางสวยจะแตกทันทีที่สลับภาษา ต้องคิดเผื่อสามภาษาตั้งแต่ตอนวางหน้า

ใช้ลิงก์ที่ผูกกับข้อมูลชุดเดิม พอเจ้าของแก้รหัสไวไฟ คิวอาร์โค้ดที่ติดไว้ทุกห้องจะพาไปหน้าเก่า แล้วต้องพิมพ์ใหม่ทั้งที่พัก

คาดหวังผลแบบไหน

เสร็จแล้วต้องมีอะไรบ้าง

ผ่าให้ดูทีละท่อน

ที่คนพลาดกันจริง

ของที่ dev แนะนำ

Hollyland Lark A1 ไมโครโฟนไร้สาย

AULA F75 Mechanical Keyboard (75%)

Logitech Lift Vertical Ergonomic Wireless Mouse (เมาส์ไร้สายเสียงเงียบเชื่อมต่อบลูทูธ ใช้ได้ทั้ง MAC และ Window)

คาดหวังผลแบบไหน

เสร็จแล้วต้องมีอะไรบ้าง

ผ่าให้ดูทีละท่อน

ที่คนพลาดกันจริง

ของที่ dev แนะนำ

Hollyland Lark A1 ไมโครโฟนไร้สาย

AULA F75 Mechanical Keyboard (75%)

Logitech Lift Vertical Ergonomic Wireless Mouse (เมาส์ไร้สายเสียงเงียบเชื่อมต่อบลูทูธ ใช้ได้ทั้ง MAC และ Window)

ให้กำลังใจ dev คนนี้