ตาข่ายกันของหาย สั่งให้มันบอกก่อนว่าจะแตะอะไร

ภาค 0 · ชั่วโมงแรกที่บ้าน

ของในบ้านไม่เหมือนงานออฟฟิศ หลายอย่างหายแล้วหายเลย

ไฟล์งานที่บริษัทหายยังขอจากเพื่อนร่วมงานได้ แต่รูปใบเสร็จค่าซ่อมแอร์ที่ร้านออกให้ใบเดียว รูปใบนัดหมอที่เขียนด้วยลายมือพยาบาล หรือไฟล์สแกนสัญญาที่ตัวจริงอยู่กับเจ้าของบ้าน สามอย่างนี้หายแล้วหายเลย และคุณจะรู้ตัวตอนที่ต้องใช้มันพอดี ข่าวดีคือเครื่องมือตัวนี้ถูกออกแบบมาให้ถามก่อนแก้อยู่แล้ว การอ่านไฟล์มันทำได้เลยไม่ต้องขอ แต่การเขียน การแก้ และการลบ มันจะขึ้นกล่องมาถามทุกครั้ง นั่นคือของที่แถมมาให้ฟรีตั้งแต่วันแรก ข่าวร้ายคือกล่องที่เด้งขึ้นมาบ่อย ๆ จะกลายเป็นกล่องที่ไม่มีใครอ่าน สามวันแรกคุณอ่านทุกกล่อง วันที่ห้าคุณเริ่มกดผ่าน วันที่สิบคุณกดข้อที่ยอมให้แก้ได้ทั้งหมดในสนทนานั้นตั้งแต่กล่องแรก เพราะรีบ แล้ววันนั้นแหละที่ของหาย ตาข่ายที่ใช้จริงเลยต้องมีสามชั้น ไม่ใช่ชั้นเดียว ชั้นแรกคือสำเนาที่ทำไว้ก่อนเริ่ม เพื่อให้ความผิดพลาดทุกแบบกลายเป็นเรื่องที่แก้ได้ ชั้นที่สองคือโหมดที่ถามก่อนแก้ บวกนิสัยการอ่านหัวกล่องก่อนกด ชั้นที่สามคือคำสั่งที่เขียนข้อห้ามไว้ตั้งแต่ต้น ไม่ใช่หวังว่ามันจะไม่ทำ และมีท่าอีกท่าที่ช่วยได้มากกว่าที่คิด คือสั่งให้มันบอกก่อนว่าจะแตะอะไรบ้าง โดยยังไม่ให้ลงมือ ท่านี้ใช้เวลาเพิ่มไม่ถึงหนึ่งนาที แต่มันเปลี่ยนงานที่น่ากลัวที่สุดให้กลายเป็นงานที่คุณอ่านแผนจบแล้วค่อยตัดสินใจ บทนี้เป็นบทสุดท้ายของภาคที่อ่านฟรี จบบทนี้คุณจะมีของครบพอที่จะเดินต่อทั้งเล่มแบบไม่ต้องกลัว คือมีที่วางของ มีสูตรสั่งงาน และมีตาข่ายกันพลาด ก่อนอื่น ลองดูว่าถ้าไม่มีตาข่ายเลย มันหน้าตาเป็นยังไง

จัดไฟล์ในโฟลเดอร์นี้ให้เป็นระเบียบหน่อย ชื่อไหนอ่านไม่รู้เรื่องก็เปลี่ยนให้ด้วย

ทำกับโฟลเดอร์ทดลองเท่านั้น อย่าทำกับโฟลเดอร์บ้านฉันของจริง ก๊อปไฟล์สักสิบใบไปไว้ในโฟลเดอร์ใหม่ชื่อ ทดลอง แล้วส่งประโยคนี้ไป จากนั้นสังเกตสามอย่าง หนึ่ง มันขึ้นกล่องขออนุญาตกี่ใบ และแต่ละใบขึ้นห่างกันเร็วแค่ไหน สอง คุณอ่านหัวกล่องทันทุกใบไหม หรือเริ่มกดผ่านตั้งแต่ใบที่สาม สาม พอจบแล้วลองตอบว่ามันแตะไฟล์ไหนไปบ้าง โดยไม่เลื่อนขึ้นไปดู ถ้าตอบไม่ได้ นั่นคือคำตอบของบทนี้

สี่จุดที่ของหายจริง ๆ และมันไม่ได้หายเพราะเครื่องมือ

• กดข้อที่ยอมให้แก้ได้ทั้งหมดตั้งแต่กล่องแรกกล่องขออนุญาตมีข้อที่แปลว่ายอมให้แก้ได้ทั้งหมดในสนทนานี้อยู่ด้วย ซึ่งมีประโยชน์มากตอนคุณรู้แน่ว่ากำลังทำอะไร แต่ตอนที่ยังไม่รู้ มันแปลว่ากล่องต่อไปจะไม่ขึ้นอีกเลยจนจบงาน และคุณจะไม่มีทางรู้ว่ามันแตะอะไรไปแล้วบ้าง
• อ่านกล่องไม่ทัน เพราะกล่องเด้งเร็วกว่าที่คนอ่านไหวงานที่แตะไฟล์สิบใบจะขึ้นกล่องสิบใบติดกันในเวลาไม่ถึงนาที ไม่มีใครอ่านทัน นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ มันคือเหตุผลที่ต้องให้มันบอกแผนมาก่อนทีเดียวจบ แทนที่จะอ่านทีละกล่องตอนที่กำลังรีบ
• สั่งงานที่แตะของต้นฉบับ ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องแตะงานเกือบทั้งหมดในเล่มนี้ไม่ต้องแตะของเดิมเลยสักไฟล์ แค่อ่านแล้วเขียนผลลงห้องผลงานก็พอ คนที่โดนของหายส่วนใหญ่โดนจากงานจัดระเบียบ ซึ่งมีบทเฉพาะของมันอยู่ที่บทที่ 9 และบทนั้นบังคับให้ขอตารางมาตรวจก่อนเสมอ
• ไม่มีสำเนา เลยไม่มีทางกลับสามข้อบนแก้ได้ด้วยความระวัง แต่ความระวังมีวันหมดในวันที่เหนื่อย สำเนาไม่มีวันหมด และเป็นชั้นเดียวที่ยังทำงานตอนคุณทำพลาดจริง ๆ

วางตาข่ายสามชั้น ใช้เวลารวมไม่ถึงสิบนาที

1. 1

   ชั้นที่หนึ่ง ก๊อปโฟลเดอร์บ้านฉันไปไว้อีกที่หนึ่งด้วยมือตัวเอง

   ก๊อปทั้งโฟลเดอร์ไปไว้ในเมมโมรีหรือฮาร์ดดิสก์ข้างนอก แล้วตั้งชื่อโฟลเดอร์ว่า สำเนา ตามด้วยวันที่ ทำเองด้วยมือ อย่าสั่งให้มันทำให้ เพราะสำเนาที่มีไว้กันความผิดพลาดของมัน ไม่ควรถูกสร้างโดยมัน ทำเดือนละครั้งก็พอ ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที

2. 2

   ชั้นที่สอง ดูป้ายโหมดทุกครั้งก่อนเริ่มงานใหม่

   ป้ายอยู่มุมซ้ายล่างในกรอบช่องพิมพ์ ต้องเขียนว่า Manual ซึ่งแปลว่าถามก่อนแก้ทุกครั้ง ถ้าเห็นเป็นอย่างอื่นให้กดที่ป้ายแล้วเลือกกลับมา สังเกตด้วยว่ากรอบช่องพิมพ์เปลี่ยนสีตามโหมด สีของกรอบคือของที่มองปราดเดียวรู้ ทนกว่าการจำชื่อ

3. 3

   ชั้นที่สอง ครึ่งหลัง อ่านหัวกล่องทุกใบก่อนกด

   กล่องแบบแก้ไฟล์จะบอกชื่อไฟล์ไว้ที่หัวกล่อง และมีแถบเทียบให้ดูว่าบรรทัดไหนจะหายไปบรรทัดไหนจะเพิ่มเข้ามา แถบแดงคือของเดิม แถบเขียวคือของใหม่ ส่วนกล่องแบบคำสั่งเครื่องจะโชว์คำสั่งจริงให้อ่าน อ่านแค่สองอย่างก็พอคือชื่อไฟล์กับห้องที่มันอยู่ ถ้าไม่ใช่ห้องผลงาน ให้หยุดแล้วถามมันก่อนว่าทำไมต้องแตะไฟล์นั้น

4. 4

   ชั้นที่สาม ก๊อปข้อห้ามสามบรรทัดติดไปทุกคำสั่ง

   ห้ามเดาของที่ไม่มีในไฟล์ ห้ามแก้ห้ามลบห้ามเขียนทับของต้นฉบับ และเขียนผลลงห้องผลงานเท่านั้น สามบรรทัดนี้อยู่ในสูตรของบทที่ 3 อยู่แล้ว หน้าที่ของคุณคือไม่ตัดมันทิ้งตอนรีบ เพราะวันที่รีบคือวันที่ต้องการมันที่สุด

5. 5

   รู้ทางถอยไว้ก่อน เผื่อวันที่กดตกลงไปแล้วรู้สึกไม่ดี

   เอาเมาส์ไปวางบนกล่องข้อความที่คุณพิมพ์เอง จะมีไอคอนลูกศรวนโผล่ที่มุมขวาบนของกล่องนั้น ไม่เอาเมาส์ไปชี้จะไม่เห็น กดแล้วย้อนกลับไปที่จุดก่อนหน้าได้ และถ้ามันกำลังจะลบไฟล์ ปกติมันจะถามกลับเป็นคำพูดก่อนหนึ่งรอบด้วยว่าแน่ใจไหม นั่นคือจังหวะที่คุณพิมพ์ว่าไม่ได้ ทัน

อ่านกล่องขออนุญาตให้จบในสามวินาที ดูแค่สี่อย่างนี้

• ชื่อไฟล์ที่หัวกล่องอ่านอย่างเดียวว่าไฟล์นี้อยู่ห้องไหน ถ้าเป็นห้องผลงานให้ผ่านได้เลยโดยไม่ต้องคิดอะไรต่อ ถ้าเป็นห้องเอกสารหรือห้องบิล ให้หยุดทันทีแล้วถามมันว่าทำไมต้องแตะไฟล์นั้น เกือบทุกครั้งคำตอบคือมันเข้าใจคำสั่งผิด ไม่ใช่ว่าจำเป็นจริง
• แถบแดงที่หายไปในกล่องแบบแก้ไฟล์จะมีแถบเทียบให้ดู แถบแดงคือบรรทัดเดิมที่กำลังจะหายไป ถ้าแถบแดงยาวเป็นสิบบรรทัดในไฟล์ที่คุณเขียนเอง แปลว่ามันกำลังเขียนใหม่ทั้งไฟล์ ไม่ใช่เติมของเข้าไป ให้กดปฏิเสธแล้วบอกว่าให้เพิ่มต่อท้าย ห้ามเขียนทับของเดิม
• คำสั่งที่โชว์ในกล่องแบบคำสั่งเครื่องกล่องแบบนี้ขึ้นตอนมันจะย้ายหรือลบไฟล์ และมันจะโชว์คำสั่งจริงให้อ่าน ไม่ต้องเข้าใจทุกคำ ดูอย่างเดียวว่ามีชื่อไฟล์หรือชื่อห้องที่คุณไม่ได้สั่งให้แตะโผล่อยู่ในนั้นไหม ถ้ามีให้ปฏิเสธไว้ก่อนเสมอ ปฏิเสธผิดแค่เสียเวลาสั่งใหม่ ยอมผิดคือของหาย
• จำนวนกล่องที่ควรจะขึ้นถ้าคุณอ่านใบแจ้งล่วงหน้ามาแล้วว่าจะเขียนไฟล์ใหม่ใบเดียว แต่กล่องขึ้นมาใบที่สาม แปลว่ามันทำเกินกว่าที่ตกลงกัน นั่นคือจังหวะที่ควรปฏิเสธแล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่จังหวะที่ควรกดตามน้ำไปให้จบ ๆ

ไล่กดกล่องทีละใบ กับ อ่านใบแจ้งล่วงหน้าทีเดียวจบ

แบบฝึกหัดก่อนไปบทถัดไป

• ทำทำสำเนาโฟลเดอร์บ้านฉันวันนี้ให้จบก่อนอ่านบทที่ 5 แล้วสั่งใบแจ้งล่วงหน้าหนึ่งใบสำหรับงานที่คุณอยากทำมากที่สุดในเล่มนี้ เก็บใบแจ้งนั้นไว้ เพราะมันคือรายการของที่คุณต้องเตรียมก่อนเริ่มภาคถัดไป
• จดจดข้อห้ามสามบรรทัดไว้ท้ายไฟล์สูตรสั่งงานของคุณ แล้วเขียนกำกับว่าห้ามตัดออกแม้ตอนรีบ ของที่จดไว้ในไฟล์เดินทางไปกับคุณได้ ของที่จำไว้ในหัวหายไปตอนเหนื่อย
• สังเกตสังเกตตัวเองในสัปดาห์แรกว่าคุณเริ่มกดผ่านกล่องที่ใบไหน ใบที่สามหรือใบที่ห้า ตัวเลขนั้นคือเพดานความอดทนจริงของคุณ และมันบอกว่างานที่แตะไฟล์มากกว่านั้นควรขอใบแจ้งล่วงหน้าเสมอ